Rozdział 5

*Z perspektywy Eddie'go*

-Możemy porozmawiać?- zapytała Patricia.
-Mamy o czym? Wiadomo, oboje sobą gardzimy. Już zrozumiałem- już miałem wychodzić.
-Eddie, przepraszam, że na ciebie tak naskoczyłam, ale po prostu nie lubię, gdy ktoś nowy się wpiernicza w moje życie i do tego jest mega bezczelny- powiedziała z lekką złością.
-Okej, rozumiem, możliwe, że zachowałem się troszkę dziwnie. Ale Amerykanie tak mają, są...
-Mega pewni siebie, już to słyszałam od Niny- przerwała mi Gaduła w połowie zdania. Zaśmiałem się.
-Czyli między nami trochę lepiej, dobrze rozumiem?- spytałem z lekkim niedowierzaniem.
-Tak, ale nie rób sobie nadziei, że kiedyś cię polubię, po prostu nie chcę codziennie się z tobą kłócić, bo wiadomo, że ja w końcu bym wygrała, a tobie by było przykro- powiedziała z wrednym uśmieszkiem Pat.
-Mów za siebie, Gaduło.
Zrobiłem jej kuksańca i wyszedłem z kuchni, aby się przygotować do szkoły.
Usłyszałem tylko "Nie dotykaj mnie zboczeńcu".


*Z perspektywy Patricii*

Postanowiłam się ogarnąć, bo za chwilę miało być śniadanie, a ja jestem jeszcze w pidżamie. Wychodząc z kuchni zobaczyłam Joy, która zamierzała wyjść z Domu Anubisa.
-Ej! Joy, gdzie idziesz?- spytałam.
-Przejść się- odpowiedziała, smutnym głosem.
-Coś nie tak?
-W porządku. Po prostu muszę wyjść na świeże powietrze.
-Joy, widzę, że coś się dzieje. Powiesz mi o co chodzi?- spytałam z nadzieją, że jej odpowiedź będzie twierdząca.
-No bo, chłopcy są do dupy...- odpowiedziała ze łzami w oczach moja przyjaciółka.
-Znów chodzi o Fabiana?
-Tak. Dopóki Nina nie przyjechała, wszystko było w porządku. Później on zaczął zarywać do Niny, a mnie odstawił zupełnie na bok.
-Niestety tak czasami jest. Ale nie załamuj się przez jakiegoś chłopaka. To nie ma sensu, żeby płakać przez takie coś.
-Masz rację.
-Okej ja idę się ubrać, a ty idź na śniadanie, bo już jest- powiedziałam z uśmiechem.
-Dzięki Patricio- odpowiedziała i poszła do salonu.

"Jeżeli zaraz się nie ogarnę, to spóźnię się na lekcję" pomyślałam i pognałam do pokoju. Naciągnęłam na siebie jakieś czarne rurki do tego bluzkę z krótkim rękawkiem z pandą i białe Converse za kostkę. Nałożyłam tusz do rzęs i spięłam włosy w koka. Szybko zeszłam na dół wzięłam jabłko i poleciałam do szkoły.

W szkole

Tak jak myślałam, spóźniłam się...
-Dzień dobry, przepraszam za spóźnienie- powiedziałam do Sweeta.
-Panno Williamson kolejny raz w tym semestrze? Pójdzie pani po lekcjach do biblioteki i pomoże panu Millerowi w porządkowaniu nowych książek.
-No ale to nie fair! Nie ma niczego innego do roboty?- spytałam.
-Nie, a teraz proszę usiąść.
Usiadłam w przed ostatniej ławce, ktoś mnie zaczepił.
-Widzimy się po szkole Gaduło- puścił oczko Eddie i się uśmiechnął.

Na przerwie

Siedziałam pod sceną teatralną, gdy nagle podeszła do mnie Amber.
-No hej Patricio- uśmiechnęła się.
-Czego chcesz?
-Jesteś nam potrzebna. Sprawy klubu, do którego należysz.
-No nie, jakiś kolejny kielich?- spytałam z niedowierzaniem.
-Nie, coś zupełnie innego. Dzisiaj o 00.00 na strychu- powiedziała i odeszła.


/Na dzisiaj to koniec. Przepraszam, że długo nie dodawałam rozdziału. Może dodam dzisiaj jeszcze jeden, bo dzisiaj jestem w domu.
Chciałabym, żeby pod tym postem były 3 komentarze, wtedy będzie kolejny rozdział.

Purple Plum